Wszystko zaczęło się od Maksa
W 2011 roku straciłam mojego pierwszego psa. Maks miał tylko 9 lat, a weterynarze przez lata mówili mi, że „wszystko jest w porządku". Kiedy wreszcie zdiagnozowano problem, było już za późno.
Ta strata zmieniła moją ścieżkę życiową. Postanowiłam, że żadne inne zwierzę nie będzie musiało cierpieć z powodu niewystarczającej diagnostyki czy powierzchownej opieki.
Skończyłam weterynarię, specjalizację z żywienia zwierząt towarzyszących, kursy z rehabilitacji i behawiorystyki. Ale najważniejsza była zmiana perspektywy.
Przestałam traktować zwierzęta jak zbiór objawów. Zaczęłam widzieć całość - fizjologię, psychikę, środowisko, relację z właścicielem.
